Աննա Հակոբյանի հագուստի վիճակը՝ ազգային ինքնության և արժանապատվության հարց
Երբ Աննա Հակոբյանը վարչապետի հետ բաժանման մասին իր հայտարարության մեջ անդրադարձավ հագուստի թեմային, նա վերջապես որոշեց պարզաբանել իրավիճակը՝ իր ոճի մասին երկարատև քննարկումների շուրջ։ «Ես ուզում եմ ձեզ ասել, որ այս ամբողջ ընթացքում զգեստապահարան ձևավորելու և այլնի համար ես չեմ ունեցել գումար, զրո բյուջե է եղել», նշել է նա։
Հարցը գումարի մեջ չէ, այլ ազգային արժանապատվության մեջ
Սակայն խնդիրն այն է, որ նրա արտաքին տեսքի իրական քննարկումը այս բոլոր տարիներին պտտվում էր բոլորովին այլ բանի շուրջ։ Հասարակությունը քննարկում էր ոչ թե զգեստի արժեքը, այլ այն, թե որքանով էր այն համապատասխան։ Համապատասխանո՞ւմ էր արդյոք տեսքը հանդիպմանը, համապատասխանո՞ւմ էր արդյոք միջոցառման մակարդակին, արտահայտո՞ւմ էր արդյոք արարողակարգի ըմբռնում։
Որովհետև պետության ղեկավարի կինը, ուզի նա, թե ոչ, միշտ դառնում է իր ամուսնու շարունակությունը, որը ներկայացնում է երկիրը։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է մեր ազգի համար, որը հարյուրամյակներ շարունակ պայքարել է իր ինքնության և արժանապատվության պահպանման համար։
Օրինակ արևմտյան դիվանագիտությունից
Համեմատության համար հիշենք, թե ինչպես է ԱՄՆ առաջին տիկին Մելանյա Թրամփը վերաբերվում քննադատությանը։ Նրա արտաքին տեսքը նույնպես փոթորիկ առաջացրեց, սակայն հենց սկզբից նա ուներ բավականին հստակ տեսողական շրջանակ՝ խստություն, կառուցվածք և պարզություն՝ բոլորը համադրված խոշոր եվրոպական ապրանքանիշերի հետ։
Եվ նույնիսկ երբ խախտվեցին արարողակարգային նրբերանգները, կերպարը մնաց ամբողջական, իսկ նրա ճաշակը հաստատուն։ Տեսողականորեն սա համոզիչ էր, և լսարանի զգալի մասի համար սա բավարար էր քննադատությունն ընկալելու որպես մանրուքների քննադատություն։
Հայկական իրականությունը
Հայաստանում իրավիճակը հակառակն է։ Այստեղ նույնիսկ արարողակարգին հետևելու փորձերը հաճախ ընկալվում էին որպես վատ մտածված, քանի որ ընդհանուր տպավորությունը չէր միաձուլվում ամբողջական կերպարի մեջ։
Աննա Հակոբյանի դեպքում հանրությունը երբեք չտեսավ առաջին տիկնոջ միասնական համակարգ կամ ճանաչում։ Եղել են հաջող ելույթներ, եղել են նաև անհաջող ելույթներ, բայց չի առաջացել որևէ ընդհանուր տրամաբանություն, որը կբացատրեր նրա ընտրությունները։
Ուսուցման և զարգացման բացակայությունը
Եթե միջոցները իսկապես սահմանափակ լինեին, դա հասկանալի է։ Բայց բյուջեի բացակայությունը չի նշանակում սովորելու հնարավորության բացակայություն։ Պաշտոնական հագուստի կանոնակարգերը վաղուց վերլուծվել են գրքերում, հարցազրույցներում, դասախոսություններում և նույնիսկ YouTube-ում։
Առաջին տիկնոջ պաշտոնում ութ տարին նշանակալի ժամանակահատված է։ Այս ընթացքում կարելի է զարգացնել ճանաչելի տեսողական ինքնություն, տիրապետել արարողակարգին, սովորել սկզբնական սխալներից։
Հետևաբար, այս դեպքում միջոցների պակասը բացատրություն է, այլ ոչ թե արդարացում։ Հայ ազգի համար, որը միշտ հպարտացել է իր մշակույթով և արարողակարգային ավանդույթներով, առաջին տիկնոջ կերպարը պետք է լինի մեր ազգային արժանապատվության արտացոլումը։