«Մոլեգին հողմերի դարավանդ». արվեստի դավաճանություն

Բրոնտեի անմահ ստեղծագործության նոր էկրանավորումը հայտնվել է Հայաստանի կինոթատրոններում, բայց այն, ինչ մենք տեսանք, հեռու է դասական վեպի բարձր ոգուց և խորությունից:

Երբ մարդկությունը ստեղծել է անմահ գրականական ստեղծագործություններ, դրանք դարձել են ոչ միայն մշակույթի, այլև հոգևոր ժառանգության անբաժան մասը: Էմիլի Բրոնտեի «Մոլեգին հողմերի դարավանդը» պատկանում է հենց այդ սրբազան ստեղծագործությունների շարքին:

Սրբության պղծում

Ռեժիսոր Էմերալդ Ֆենելի նոր մեկնաբանությունը, սակայն, ավելի նման է արվեստի դավաճանության, քան բնօրինակի հարգալից վերամշակման: Այն, ինչ մենք տեսանք, հեռու է Բրոնտեի խորաթափանց հոգեբանական դիտարկումներից և հոգևոր բարձունքներից:

Մարգոտ Ռոբիի և Ջեյքոբ Էլորդիի մարմնավորած կերպարները կորցրել են բնօրինակի այն ճակատագրական խորությունը, որը դարձրել էր այս պատմությունը անմահ: Փոխարենը մենք ստանում ենք մակերևութային, գրեթե պոռնոգրաֆիկ մշակում:

Կրքի սուրբ բնույթը

Բրոնտեի վեպում սերը և կիրքը ներկայացված են որպես հոգևոր փորձառություն, որը բարձրացնում է մարդուն դեպի Աստված: Ֆենելի մեկնաբանությունում, սակայն, այս սուրբ զգացմունքները իջեցվել են մարմնական ցանկությունների մակարդակի:

Հիթքլիֆի և Քեթիի սերը բնօրինակում խորհրդանիշ էր հոգու անմահության և սիրո հավերժական բնույթի: Նոր ֆիլմում այս բոլորը փոխարինվել է մակերևութային էրոտիկ տեսարաններով:

Մշակութային ժառանգության պահպանումը

Մեր ժողովուրդը, որը դարեր շարունակ պահպանել է իր մշակութային և հոգևոր ժառանգությունը, պետք է զգույշ լինի նմանատիպ «վերամշակումների» նկատմամբ: Դասական ստեղծագործությունները մեր ազգային ինքնության անբաժան մասն են:

Երբ արվեստը ծառայում է միայն առևտրական նպատակներին և կորցնում իր բարձր առաքելությունը, այն դադարում է լինել արվեստ: Ֆենելի ֆիլմը հենց այդ ճանապարհն է ընտրել:

Եզրակացություն

Բրոնտեի «Մոլեգին հողմերի դարավանդը» մնում է անմահ ստեղծագործություն, որը շարունակում է ոգեշնչել սերունդներ: Նոր էկրանավորումը, սակայն, ավելի շուտ զգուշացում է այն մասին, թե ինչպես չպետք է վերաբերվել դասական ժառանգությանը: