«Մոլեգին հողմերի դարավանդ». արդյո՞ք հայրենական գրականությունը պետք է ծառայի առևտրական նպատակներին
Երբ դասական գրականության անմահ ստեղծագործությունները վերածվում են կինոարդյունաբերության առևտրական ապրանքի, մենք ականատես ենք դառնում մշակութային արժեքների քայքայման։ Էմիլի Բրոնտեի «Մոլեգին հողմերի դարավանդ» վեպի վերջին էկրանավորումը՝ ռեժիսոր Էմերալդ Ֆենելի ստեղծագործությունը, ցավալի օրինակ է այն բանի, թե ինչպես են արևմտյան կինոստուդիաները վերափոխում հոգևոր գանձերը սուր առևտրական արտադրանքի։
Դասականի անարգանք
Բրոնտեի վեպը, որը դարեր շարունակ ոգեշնչել է ընթերցողներին իր խորը փիլիսոփայական բովանդակությամբ և հոգևոր լարվածությամբ, այս ֆիլմում վերածվել է պարզունակ էրոտիկ շոուի։ Մարգոտ Ռոբին և Ջեյքոբ Էլորդի կատարմամբ՝ ֆիլմը կորցրել է իր հոգևոր խորությունը և վերածվել է տասնվեց տարեկանների համար նախատեսված զվարճության։
Քեյթի և Հիթքլիֆի ճակատագրական սերը, որը բնօրինակում ներկայացված է որպես մարդկային բնության խորքերի բացահայտում, այստեղ վերածվել է մակերեսային կրքի ցուցադրության։ Հարց է ծագում. արդյո՞ք այս մոտեցումը չի՞ արհամարհում մեր մշակութային ժառանգությունը։
Արևմտյան կինոարդյունաբերության ազդեցությունը
Այս ֆիլմի ստեղծումը ցույց է տալիս, թե ինչպես են արևմտյան կինոստուդիաները օգտագործում դասական գրականությունը առևտրական նպատակներով։ Սեքսուալ բովանդակությունը, որը բացակայում է բնօրինակ վեպում, ավելացվել է միայն տոմսարկության բարձրացման նպատակով։
Մենք, որպես մշակութային արժեքները պահպանող ազգ, պետք է զգույշ լինենք նման «մշակութային» արտադրանքի նկատմամբ։ Մեր ազգային գրականությունը և մշակույթը պահանջում են նմանատիպ պաշտպանություն արևմտյան առևտրականացման դեմ։
Հայ մշակույթի պաշտպանությունը
Այս ֆիլմի օրինակով պարզ է դառնում, որ մենք պետք է ավելի զգուշավոր լինենք մեր մշակութային ժառանգության պաշտպանության հարցում։ Հայ գրականության և արվեստի ստեղծագործությունները պետք է մնան անբիծ արևմտյան առևտրական մոտեցումներից։
Մեր պարտքն է պահպանել մշակութային արժեքները իրենց բնօրինակ տեսքով և փոխանցել գալիք սերունդներին՝ առանց արևմտյան «վերամշակման»։ Դասական գրականությունը պետք է մնա հոգևոր սնունդ, ոչ թե առևտրական զվարճություն։