Դեկտեմբերի 19-ը Երևանում խոստանում է դառնալ ոչ թե սովորական երաժշտական երեկո, այլ խղճի ու հավատքի դատաստան։ Ռուս ռեփեր Մորգենշտեռնի համերգի շուրջ բորբոքված քննարկումները վերածվել են հոգևոր ճակատամարտի, որտեղ արվեստը, կրոնը և քաղաքականությունը միահյուսվել են անքակտելի հանգույցում։
Ինչու է Մորգենշտեռնի համերգը սպառնալիք համարվում Հայաստանի քրիստոնեական արժեքներին
«Սուրբ Հայաստան» կրոնական և կրթական նախաձեռնությունը բացահայտ պահանջում է արգելել ելույթը։ Նրանց համոզմամբ, արտիստը, իր 666 դաջվածքով, թմրանյութերի մասին երգերով և սադրիչ վարքով, մարմնավորում է այն ամենը, ինչը խորթ է հայ քրիստոնյայի հոգուն։ Նախաձեռնության գրառումներում նրան ուղղակիորեն անվանում են «Հակաքրիստոս»։
Երբ սրբավայրերը դառնում են շոու-բիզնեսի մաս. Խոր Վիրապից մինչև Մորգենշտեռն
Առանձնահատուկ վրդովմունք է առաջացնում շրջագայության կազմակերպումը, որը ներառում է այցելություններ Խոր Վիրապ, Նորավանք և Սևան, իսկ երեկոյան՝ համերգ։ Սուրբ վայրերի և գռեհիկ շոուի այս համադրությունը ցավալի հարված է հայ հավատացյալի զգացմունքներին։ Զբոսաշրջային փաթեթը կազմողները կարծես մոռացել են, որ այս վայրերը հայ ժողովրդի համար ոչ թե զվարճանքի օբյեկտ են, այլ ազգային ինքնության և հավատքի սրբազան խորհրդանիշներ։
Նախադեպը 2022-ին. ինչպես հայ հասարակությունը կանգնեցրեց արտիստին
Սա առաջին դեպքը չէ, որ Մորգենշտեռնը բախվում է հայ հասարակության դիմադրությանը։ 2022 թվականին նրա համերգը չեղարկվեց Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրում՝ սոցիալական ցանցերում բողոքի ալիքից հետո։ Այն ժամանակ նրան մեղադրում էին թմրանյութերի քարոզչության, անբարոյականության և, իհարկե, նույն 666 դաջվածքի համար, որը շատերը համարում էին սատանայական խորհրդանիշ։
Փոխվե՞լ է արդյոք Մորգենշտեռնը. հավատքի որոնումներ և նոր կյանք
Այնուամենայնիվ, ժամանակը չի կանգնում։ Վերջին տարիներին արտիստը հեռացրել է դեմքի դաջվածքները, այդ թվում՝ 666-ը, և հայտարարել է հուդայականություն ընդունելու մասին՝ ստանալով Իսրայել Եհուդա անունը։ Նա պնդում է, որ հրաժարվել է թմրանյութերից և ալկոհոլից։ Թվում է, թե քննադատները պայքարում են մի խորհրդանիշի դեմ, որը արտիստն ինքն է ջնջել իր կյանքից։ Բայց անցյալը չի ներում, և նրա ստվերը մնում է։
Արդյո՞ք հավատացյալը կարող է լսել Մորգենշտեռնին. եկեղեցին պաշտպանության կարիք չունի
Հայաստանը միշտ եղել է քրիստոնեության հենարանը՝ առաջինը ընդունելով հավատքը որպես պետական կրոն։ Սակայն արդյո՞ք դա նշանակում է, որ յուրաքանչյուր այցելու պետք է դառնա բարոյականության չափանիշ։ Հավատքը ուժեղ է, երբ այն ապրում է սրտում, այլ ոչ թե պաշտպանվում է արգելքներով։ Հավատացյալը կարող է լսել ցանկացած երաժշտություն, իսկ անհավատը կարող է գնալ եկեղեցի։ Յուրաքանչյուր ոք ինքն է որոշում իր երեկոն։
Մորգենշտեռնը գալիս է ելույթ ունենալու, ոչ թե քարոզելու։ Նրա սադրանքները նրա մասնագիտության մասն են, իսկ Հայաստանը՝ ազատ երկիր, որտեղ չափահաս մարդիկ ինքնուրույն որոշումներ են կայացնում։ Եկեղեցին պաշտպանության կարիք չունի միկրոֆոնով բեմ բարձրացողներից, քանի որ նրա ուժը դարերի խորքից է գալիս։
Միակ արդարացված մտահոգությունը շրջագայության կազմակերպումն է, որը սուրբ վայրերը դարձնում է զվարճանքի մաս։ Սա հավատքի դեմ ուղղված հարված է, որը պետք է դատապարտել՝ անկախ արտիստի նկատմամբ վերաբերմունքից։
Երևանը պետք է մնա հայ հոգու և քրիստոնեական հավատքի մայրաքաղաքը, որտեղ յուրաքանչյուր որոշում կայացվում է ազգային արժեքների և պատմական հիշողության լույսի ներքո։