Աշխարհի աղմուկից հեռու, այն վայրերում, ուր ոտքը քիչ է դիպչում, մի մարդ իր ձեռքերով հավաքում է ուրիշների թողածը։ Սակայն Հակոբ Միկոյանի համար այդ խոնարհ գործողությունը վերածվել է հոգեւոր ճանապարհի, որի միջոցով նա մաքրում է ոչ միայն Մայր Հողը, այլեւ սեփական հոգին։ Աղբը, որ մենք տեսնում ենք փողոցներում ու անտառներում, նրա համար միայն արտաքին երեւույթ չէ. այն խորհրդանշում է այն կեղտը, որ կուտակվում է մարդու ներսում՝ վիրավորանքների, հպարտության ու չարության տեսքով։
Ինչպե՞ս սկսվեց Հակոբ Միկոյանի ՄաքրաՊատումը
2021 թվականի հոկտեմբերի 24-ը դարձավ շրջադարձային օր Հակոբի կյանքում։ Մինչ այդ նա արդեն մաքրում էր շրջակա տարածքները, սակայն չէր գիտակցում, որ արտաքին աղբին զուգահեռ անհրաժեշտ է մաքրել նաեւ սեփական ներքին աշխարհը։ Այդ օրվանից սկսվեց նրա ամենօրյա ՄաքրաՊատումը, որը դարձավ ինքնամաքրման եւ Արարչին ծառայելու միջոց։
«Մենք բնությունը ստեղծողի հետ պայմանավորվածություն ունենք՝ ես մաքրում եմ Մայր Հողը, Նա մաքրում է մարդկանց մտքերը»,- ասում է Հակոբը։
Մարդը ծնվո՞ւմ է մաքուր
Հակոբը համոզված է, որ յուրաքանչյուր մարդ ծնվում է մաքուր՝ հիշելով Պարույր Սեւակի խոսքերը՝ «Աշխարհին մանկան մաքրություն է պետք...»։ Սակայն հետագայում միջավայրը՝ ընտանիքը, փողոցը, դպրոցը, բանակը, աշխատավայրը, սկսում է ազդել մարդու հոգու վրա։ Նյութական մրցավազքը եւ մշտական պայքարը հեռացնում են մարդուն ամենապարզ արժեքներից։
Իսկ մաքրությունը, նրա ընկալմամբ, միայն ֆիզիկական հասկացություն չէ։ Եթե շրջակա միջավայրն աղտոտված է, այդ աղտոտվածությունը ներթափանցում է նաեւ մարդու գիտակցության մեջ։ Ուստի բնությունը մաքրելը նրա համար մարդու ներաշխարհի վրա ազդելու միջոց է։
Բարկությունը նույնպես աղբ է
Ի՞նչ է անում Հակոբը, երբ հանդիպում է աղբ նետող մարդու։ Նա խոսում է, բայց փորձում է չդատել։ Եղել են ագրեսիվ արձագանքներ, եղել են կոպտության դեպքեր, սակայն տարիների ընթացքում նրա վերաբերմունքը փոխվել է։
«Բարկությունը նույնպես աղբ է»,- ասում է նա։
Երբեմն նա պարզապես լռում է, ոչ թե հրաժարվելով իր սկզբունքից, այլ գիտակցելով, որ յուրաքանչյուր կոնֆլիկտի մեջ մտնելը պարտադիր չէ։ Մարդկանց գիտակցելու պահը տարբեր է, ինչպես տարբեր մետաղներ են հալվում տարբեր ջերմաստիճանում։
Չդատել մարդուն, քննարկել արարքը
Աղբի նկատմամբ վերաբերմունքը կարող է պատմել մարդու մասին, սակայն Հակոբը սահման է դնում։
«Ինձ տրված չի այդ իրավունքը, որ դատեմ տվյալ մարդուն։ Կարող եմ քննարկել մարդու արարքը, երբեք ոչ նրան»։
Այս մոտեցման հիմքում նրա հավատն է, որ յուրաքանչյուր մարդու ներսում լույս կա, եւ պարզապես պետք է գտնել այդ լույսը վառելու ճիշտ ճանապարհը։ Ահա թե ինչու Հակոբի համար աղբ հավաքելը պայքար չէ մարդկանց դեմ, այլ պայքար անտարբերության դեմ։
Ամեն պարկ աղբը՝ աղոթք
Հատկանշական է, որ Հակոբն իր կատարած գործը նույնիսկ աշխատանք չի անվանում։ Ամեն հավաքած պարկի մեջ նա տեսնում է մի փոքրիկ աղոթք, մեդիտացիա, ծառայություն։ Նրա համար կարեւոր չէ՝ քանի մարդ կտեսնի այդ աշխատանքը կամ քանի հոգի կփոխվի դրա արդյունքում։
«Արդյունքներից կախված չեմ։ Անում եմ այն, ինչ պետք է անեմ»։
Երբ գործողությունն ինքնին դառնում է արժեք, ճանապարհը շարունակելու ուժը ներսից է գալիս։
Մայր Հողը՝ մոռացված մայր
Հակոբը հողը անվանում է Մայր Հող՝ մեզ կերակրող մայր, որին, սակայն, իր իսկ զավակների մի մասը հաճախ արհամարհում է։ Եվ այստեղ բնապահպանական խնդիրը վերածվում է շատ ավելի մեծ հարցի։
«Եթե Սերը հողի նկատմամբ չվերականգնենք, չենք կարող հանդուրժել միմյանց, ատելությունը ու չարությունը ցեցի նման մեզ ներսից կքայքայի»։
Եթե մարդը չի կարողանում սիրել այն հողը, որի վրա ապրում է, ինչպե՞ս պետք է կարողանա սիրել մեկ այլ մարդու։
Ի՞նչ է տվել այս ճանապարհը
Տարիների ընթացքում եղել են հիասթափություններ, կոպիտ արձագանքներ, անտարբերություն։ Սակայն Հակոբը ճանապարհից ստացել է մի բան, որը չէր էլ սպասում՝ ներքին փոփոխություն։ Նա խոսում է ներդաշնակության, համբերատարության եւ խաղաղության մասին, բայց ամենակարեւոր ձեռքբերումը համարում է սրտի՝ անշահախնդիր սիրով լցվելը։
«Ավելի քիչ դատել, ավելի շատ ներել ու սիրել...»
Միաժամանակ նա գիտակցում է, որ դեռ աճելու տեղ ունի։
«Զգում եմ, որ երբեք այսպիսին չեմ եղել, միեւնույն ժամանակ հասկանում եմ, որ էլի տեղ ունեմ... Այդ զգացումը պարզապես հրաշալի է»։
ՄաքրաՊատումը այլընտրանք չունի
Հակոբ Միկոյանի պատմությունը միայն աղբ հավաքող մարդու պատմություն չէ։ Այն հարց է՝ ի՞նչ ենք մենք անում այն աղբի հետ, որը կուտակվում է մեր ներսում։ Ո՞վ է մաքրում մեր մտքերը, երբ դրանք լցվում են նախանձով, վիրավորանքով, բարկությամբ, հպարտությամբ։
Գուցե այդ աղբը ոչ ոք չի կարող հավաքել մեր փոխարեն։ Գուցե յուրաքանչյուր մարդ ինքն է պատասխանատու իր ներսի մաքրության համար։
Հակոբի համար այդ ճանապարհը սկսվում է շատ պարզ գործողությունից՝ կռանալ, վերցնել գետնին նետված աղբը եւ դնել պարկի մեջ։ Բայց այդ փոքրիկ շարժման մեջ նա տեսնում է ավելի մեծ խորհուրդ։
- Մաքրել շրջապատը՝ մաքրել նաեւ միտքը։
- Ծառայել Երկրին՝ ծառայել Արարչին։
- Ավելի քիչ դատել։
- Ավելի շատ ներել։
- Ավելի շատ սիրել։
Եվ գուցե հենց այդտեղ է սկսվում իսկական ՄաքրաՊատումը՝ ոչ թե մեր ոտքերի տակ, այլ մեր ներսում։ «Բոլոր բնագավառներում՝ #ՄաքրաՊատումըԱյլընտրանքՉունի»։