«Գոյ» թատրոնի ճակատագիրը վերջին տարիներին դարձել է հայ թատերական կյանքի խորհրդանիշներից մեկը՝ պայքարի, ստեղծագործական ազատության և անկոտրում ոգու պատմություն։ Փակ դռներ, անորոշություն, բայց նաև անդադար ստեղծագործելու մղում. այս ամենը «Գոյ»-ի դերասաններին չի կոտրել, այլ ավելի է զորացրել։ Դերասան Արսեն Ազիզյանի համար «Գոյ»-ը պարզապես թատրոն չէ, այլ ճակատագիր, որի մասին նա խոսում է խորին համոզմունքով և հայրենասիրական պաթոսով։
Թատրոնը շենք չէ
«Թատրոնը որպես երևույթ շենք չէ, մանավանդ այսօր՝ 21-րդ դարում, երբ մեծ տրանսֆորմացիայի է ենթարկվել թատրոնը»,- վստահեցնում է Ազիզյանը։ Նրա խոսքով՝ այսօր ներկայացման բեմ կարող է դառնալ գրեթե ցանկացած տարածք՝ սար ու ձորից մինչև ամենափոքր միջանցքը։ Թատրոնը մտածողություն է, խրախճանք, մոլուցք՝ հանդիսատեսին ինչ-որ բան տալու։ «Գոյ»-ի իրական տարածքը մարդիկ էին, նրանց հարաբերությունները, էներգիան և մթնոլորտը, որը նրանք ստեղծել էին միասին։
Երբ բեմը կա, բայց մուտքը՝ ոչ
Բեմից զրկվելը ստեղծագործական ընթացքի խաթարում է, բայց «Գոյ»-ի դերասանները թույլ չտվեցին, որ փակ տարածքը վերածվի փակ ստեղծագործական կյանքի։ Նրանք շարունակեցին փորձերը տարբեր պայմաններում՝ աջակցող մարդկանց շնորհիվ, որոնք առաջարկեցին իրենց տարածքները։ Այդ արձագանքը պարտավորեցնող ուժ է դարձել նրանց համար։ «Գոյ»-ի ոգին հնարավոր չէ փակել մեկ դռան հետևում, և նրանք պատվով են տանում այդ դժվարությունը՝ գիտակցելով իրենց պարտքը հանդիսատեսի հանդեպ։
Գեղեցիկ կազմ, թե՞ գիրք
Ազիզյանը պատկերավոր համեմատություն է անում. «Շատ հեշտ է ստեղծել գեղեցիկ գրքի կազմ, բայց շատ բարդ ու դժվար է գիրք գրել»։ Իրենք զբաղված են ոչ թե գեղեցիկ կազմ ստեղծելով, այլ գիրք գրելով։ Նրանք չեն սահմանափակվում ձևով, այլ խոսում են ձևի և բովանդակության մասին միաժամանակ։ Վերջնական գնահատականը պետք է տա միայն հանդիսատեսը, ոչ թե առանձին անհատներ կամ արտաքին գնահատողներ։
Վերադարձ, որը վերադարձ չէ
«Սա վերադարձ չէ, շարունակություն է։ Ընթացք է։ «Գոյ» թատրոնի պատմություն է, որը մենք պատվով, սիրով ու մեծ եռանդով փորձում ենք տանել»,- ասում է Ազիզյանը։ Եվ այդ շարունակությունն արդեն կոնկրետ ամսաթիվ ունի. հոկտեմբերի 12-ին՝ ժամը 19:30-ին, Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում «Գոյ»-ը հանդիսատեսին կներկայանա նոր պրեմիերայով։ «Խելագարը» ներկայացումը բեմադրվել է իտալացի դրամատուրգ Դարիո Ֆոյի հանրահայտ «Անարխիստի պատահական մահը» պիեսի հիման վրա։ Սա պարզապես նոր ներկայացում չէ, այլ շարունակվող ճանապարհի հերթական էջը՝ նոր բեմում, նոր պայմաններում, բայց նույն մարդկանց և նույն մտածողության հետ։
«Գոյ»-ի հաջորդ էջը
Նրանք դժվար ճանապարհ են անցել և գիտեն, որ առաջիկա ճանապարհներն էլ հեշտ չեն լինելու։ Բայց հիմա ունեն անցած ճանապարհի փորձը, իրենց կապող ամուր թելը և իրենց ասելիքի հստակ գիտակցումը։ Եվ ամենակարևորը՝ նրանք չեն հոգնել։ «Գոյ»-ի ասելիքը՝ անցյալում, ներկայում և ապագայում, նույնն է. կյանքը սիրել, չչարանալ և կյանքում ու գործում իսկապես ազնիվ լինել։ Նրանք կորցրել են բեմը, բայց չեն կորցրել թատրոնը. փակվել է դուռը, բայց չի լռել թատրոնը։ Եվ գուցե հենց այդ պատճառով էլ «Գոյ»-ը վերադարձ չէ, այլ շարունակություն է։
Հաճախ տրվող հարցեր
Ի՞նչ է խորհրդանշում «Գոյ» թատրոնի պայքարը
«Գոյ» թատրոնի պայքարը խորհրդանշում է հայ մշակույթի անկոտրում ոգին և ստեղծագործական ազատության ձգտումը՝ ի դեմս դերասանների, որոնք շարունակում են իրենց գործը՝ չնայած բեմի կորստին։
Ե՞րբ և որտե՞ղ է կայանալու «Գոյ»-ի նոր պրեմիերան
Նոր պրեմիերան՝ «Խելագարը» ներկայացումը, տեղի կունենա հոկտեմբերի 12-ին՝ ժամը 19:30-ին, Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում։
Ինչո՞ւ է «Գոյ»-ը կարևոր հայ թատերական կյանքում
«Գոյ»-ը կարևոր է, քանի որ այն միավորում է մարդկանց՝ ճշմարտության և արվեստի հանդեպ նվիրվածության շուրջ՝ ապացուցելով, որ թատրոնը շենք չէ, այլ մտածողություն և հանդիսատեսի հետ երկխոսություն։