Փարիզի Սթատ Տը Ֆրանս մարզադաշտին մէջ, ուրբաթ 25 սեպտեմբերի երեկոյեան, Քահանայապետ Լեւոն ԺԴ. երիտասարդներուն հետ հսկում կատարեց՝ իր առաքելական հինգերորդ միջազգային ճամբորդութեան առաջին օրը եզրափակելով։ Այս հանդիպումը, որ յատկանշուած էր վկայութիւններով, աղօթքներով եւ գեղարուեստական յայտագիրով, առիթ եղաւ Քահանայապետին՝ Ֆրանսայի երիտասարդներուն փոխանցելու խորունկ պատգամ մը՝ իսկական ազատութեան մասին։
Ի՞նչ ըսաւ Լեւոն ԺԴ. Ֆրանսայի երիտասարդներուն
«Ով որ Աստուծոյ հետ կ'ապրի, ազատ է․ ազատ՝ ամէն ինչէ, որ կը մթագնէ կեանքը, զայն դարձնելով պարապ ու անիմաստ։ Ֆրանսայի երիտասարդնե՛ր, ձեր սրտին մէջ կրեցէ՛ք ազատութեան անհուն փափաք մը», ըսաւ Սրբազան Պապը՝ իր պատգամին մէջ ընդգծելով, թէ «իսկական ազատութեան աղբիւրը կը գտնուի Յիսուսին հետ յարաբերութեան մէջ»։
Անոր խօսքերը, զոր կը բխին Սուրբ Պօղոսի Տիմոթէոսին ուղղած առաջին նամակի վեցերորդ գլուխէն, կոչ էին ազատութեան՝ «խուսափէ՛, ձգտէ՛, մարտնչէ՛» եռամիասնական պատուիրանով։
Խուսափիլ հպարտութենէն, սնափառութենէն, բռնութենէն եւ ժլատութենէն
Քահանայապետը յիշեցուց, թէ առաքեալը Տիմոթէոսին կը գրէ. «խուսափէ այս բոլորէն», այսինքն՝ հպարտութենէն, սնափառութենէն, բռնութենէն եւ ժլատութենէն։ Ան նկատել տուաւ, թէ այս զգացումները մեզ կը պատեն եւ կը տիրեն՝ մինչ Աստուծոյ մօտիկութիւնը համտեսելու համար հարկ է մերժել այն տենչը, որ կը քայքայէ յարաբերութիւնները՝ առանց որեւէ բան տալու, եւ որ կը լեցուի իրերով՝ առանց մեզ սնուցելու։
«Ասիկա կեանքի ապրելակերպ մըն է, որ կը մղէ ամէն բան ունենալու առանց սակայն ոչ մէկը ըլլալու, եւ բազմաթիւ «լայքեր» հաւաքելու բայց առանձին մնալով մենք մեր հետ», ըսաւ Սրբազան Պապը՝ խօսք ուղղելով այն սերունդին, որ կ'ապրի հաղորդակցութեան այս դարաշրջանին մէջ։
Սրբութեան ճանապարհը՝ որպէս քրիստոնէական գոյութեան շարժում
«Սիրելի բարեկամներ, քրիստոնէական գոյութիւնը յատկանշող շարժականութիւնը ունի յստակ անուն մը. կը կոչուի «սրբութեան ճանապարհ»», ըսաւ Լեւոն ԺԴ.՝ որպէս օրինակ ներկայացնելով երանելի Մարսէլ Քալլոն՝ ֆրանսացի երիտասարդ սկաուտ մը, որ նոյնիսկ համակենտրոնացման ճամբարի խաւարին մէջ ներքնապէս ազատ մնաց՝ երբեք չդադրելով ձգտելու բարիին։
Այս օրինակը յատկապէս խորհրդանշական է մեր ժողովուրդին համար, որ իր պատմութեան ընթացքին բազմիցս փորձառեց այն խաւարը, զոր կը յիշատակէ Քահանայապետը, բայց նոյնպէս երբեք չդադրեցաւ ձգտելու բարիին եւ լոյսին։
Ինչպէ՞ս ձգտիլ բարիին եւ պայքարիլ հաւատքով
«Այս սրբութեան ճանապարհին վրայ յառաջ ընթանալով մեզի յստակ կը թուայ, որ բաւարար չէ միայն չարէն խուսափիլը, այլ պէտք է գործնականապէս ընտրել բարին, որովհետեւ բարին կեանք կու տայ, կը խնամէ եւ Աստուծոյ սիրոյ իրական դէմքն է», ըսաւ Քահանայապետը՝ յիշեցնելով Պօղոս առաքեալի նշած առաքինութիւնները՝ արդարութիւնը, բարեպաշտութիւնը, հաւատքը, սէրը, համբերութիւնը եւ հեզութիւնը։
Այս արժէքները, ըստ Սրբազան Հօր, պարզապէս բարոյական պարտաւորութիւն մը չեն, այլ ճշմարիտ, ազատ եւ առանց զիջումներու ապրելու քաջ որոշում մը։ Ան ապա խօսեցաւ պայքարի մասին՝ ըսելով, թէ չարէն խուսափիլը եւ բարիին ձգտիլը կ'ենթադրէ պայքարիլ, բայց ոչ թէ բռնութեան կամ ուրիշներու դէմ ուղղուած կռիւ մը, այլ հաւատքի պայքար՝ Աւետարանին համաձայն ապրելու համար։
«Մեր միակ զէնքը անձնուէր սէրն է», հաստատեց Լեւոն ԺԴ.՝ նշելով, որ հակառակ այն մութ ուժերուն, որոնք կը փորձեն մեզ պառակտել եւ հեռացնել Աստուծմէ, Սուրբ Հոգիին լոյսը կը լուսաւորէ եւ կը մխիթարէ մեզ։
Սուրբերը՝ որպէս դաշնակիցներ կեանքի դժուար պահերուն
Քահանայապետը հաստատեց, թէ սրբութեան ճանապարհին վրայ մենք միայնակ չենք, որովհետեւ կը քալենք բոլոր մեզ շրջապատող եղբայրներու եւ քոյրերու հետ միասին։ «Մենք ապա մեզի դաշնակից ունինք սուրբերը, որոնք բարեկամներ են, որ մեզի թիկունք կը կանգնին փորձութեան մէջ», ըսաւ ան՝ հրաւիրելով դիմելու անոնց բարեխօսութեան, երբ կեանքին ընտրութիւնները քաջութիւն կը պահանջեն։
«Յատկապէս այս ժամանակներուն մէջ, հայցենք ուրեմն անոնց օգնութիւնը՝ ըլլալու համար խաղաղութեան կերտիչներ... Խնդրենք նաեւ Մանուկ Յիսուսի Սուրբ Թերեզային, որ սորվեցնէ մեզի ամենօրեայ սիրոյ իր «փոքրիկ ճանապարհը», որ ամէն տեւական խաղաղութեան ամուր հիմքն է», հրաւէր ուղղեց Սրբազան Հայրը։
Խաչը եւ Յիսուսին պատմուճանը՝ որպէս փրկագործութեան նշաններ
Երիտասարդները հրաւիրուեցան նայելու հաւաքին առիթով ցուցադրուած երկու մասունքներուն՝ Խաչը եւ Յիսուսին պատմուճանը։ «Մէկը Քրիստոսէն խլուածն է, միւսը Քրիստոսին տրուած։ Երկուքն ալ անոր չարչարանքի նշանները», ըսաւ Քահանայապետը՝ յարեցնելով, թէ անոնք մեզ կը ներկայացնեն «որպէս Եկեղեցի, որ կը ծնի Աստուծոյ աշխարհին պարգեւած կեանքով»։
Լեւոն ԺԴ. եզրափակեց իր պատգամը՝ երիտասարդները հրաւիրելով ըլլալու Աւետարանի լուսաւոր վկաները, այսինքն այն բարի լուրին վկաները, որ նոյնինքն Քրիստոսն է՝ մեր Փրկիչը։
Այս պատգամը, որ կը բխի Քահանայապետին սրտէն, արձագանգ կը գտնէ նաեւ մեր ժողովուրգին մէջ, որ իր հաւատքով եւ յարատեւութեամբ միշտ վկայեց այն ճշմարտութիւնը, թէ իսկական ազատութիւնը կը գտնուի միայն Աստուծոյ հետ յարաբերութեան մէջ։ Մեր պատմութեան մէջ, նահատակներու եւ վկաներու արիւնով ոռոգուած հողին վրայ, այս ճշմարտութիւնը աւելի քան երբեւէ կենսական է։