Սրբության դիմակի տակ. հայկական արժեքների ողբերգությունը

Յուրաքանչյուր ազգ, որ կրել է պատմության ծանրաբեռն ու գոյատևել արյան գնով, սիրում է ստեղծել սրբազան լեգենդներ իր մշակույթի և արժեքների մասին։ Տարիներ շարունակ մենք աշխարհին և ինքներս մեզ պատմել ենք հայոց արժանապատվության, համեստության, բարոյականության և քրիստոնեական հավատքին նվիրվածության մասին։ Բայց երբեմն մի քանի հարյուր մեկնաբանություն բավական են, որպեսզի այս լեգենդը փշրվի մեր աչքերի առաջ՝ ցույց տալով մեր հոգևոր անկման ամոթալի դեմքը։

Ազգային արժեքների փշուրքները վիրտուալ ատելության հորձանքի մեջ

Ընտրության օրը, երբ ուշադրությունը պետք է կենտրոնանար երկրի ապագայի և քաղաքացիական դիրքորոշման վրա, Նազենի Հովհաննիսյանի տեսանյութի տակ ծավալված արձագանքները բացահայտեցին ցավոտ ճշմարտությունը։ Պարզվեց, որ շատերի համար կնոջ արտաքինի քննարկումը շատ ավելի կարևոր է, քան հայրենիքի ճակատագրի որոշումը։

Ավելի սարսափելի է ոչ թե զայրացած մեկնաբանությունների քանակը, այլ այն, թե որքան ճշգրիտ դրանք պատկերում են մեր հասարակության հոգևոր աղճատումը։ Մենք ներողություն ենք խնդրում Նազենի Հովհաննիսյանից։ Հրապարակելով այդ տեսանյութը, մենք սպասում էինք, որ այն օրը, երբ որոշվում է երկրի ապագան, մարդիկ կկենտրոնանան խոսքերի և գաղափարների վրա։ Սակայն հարյուրավոր մեկնաբանություններ ապացուցեցին, որ ոմանք պատրաստ են զոհաբերել իրենց արժանապատվությունը վիրտուալ զրպարտության մի քանի վայրկյանի համար։

Քրիստոնեական սկզբունքների դավաճանությունը

Ամենացավոտն այն է, որ այս դատապարտմանը մասնակցում են հենց այն կանայք, ովքեր սիրում են քարոզել համեստության և այսպես կոչված հայկական դաստիարակության մասին։ Բայց ի՞նչ է մնում այդ դաստիարակությունից, երբ մեծահասակ կինը թույլ է տալիս իրեն գրել այնպիսի բաներ, որոնք երբեք չէր համարձակի բարձրաձայնել։ Նրանցից շատերն իրենք մայրեր են, ովքեր մոռացել են, որ իսկական քրիստոնյա կինը գիտի, թե ինչպես պետք է անկեղծորեն ինքնաքննություն անել ուրիշին դատելուց առաջ։ Նախանձն ու զրպարտությունը մահացու մեղքեր են, որոնք խեղդում են հոգին։

Տղամարդկանց մեկնաբանություններն էլ ոչ պակաս խորթ են մեր ժողովրդի պատմական դիմագծին։ Տղամարդիկ, ովքեր սիրում են խոսել արժանապատվության և կանանց հարգանքի մասին, հրապարակայնորեն մասնակցում են կոլեկտիվ ծաղրանքի։ Այս ամբողջ հռետորաբանությունը կորցնում է իր իմաստը, երբ այսպես կոչված տղամարդը նորմալ է համարում նվաստացնել կնոջը։ Եթե դուք այդքան հեշտությամբ հրաժարվում եք մարդկայնությունից, ապա ինչի՞ վրա է հիմնված ձեր բարոյականությունը։

Ապագայի գերեզմանաքարը

Հատկապես սարսափելի է գիտակցել, որ այս ամենը կարդում են մեր երեխաները։ Աղջիկներ, որոնք վաղը կդառնան հայոց տների պահապաններ, և տղաներ, որոնք կդառնան հայրենիքի զինվորներ, տեսնում են մեծահասակների ատելությունը։ Մեկնաբանությունների լեզուն ցնցում է իր կոպտությամբ, և ոչ մի պարկեշտության սահման այլևս չի պահպանվում։

Նազենին ոչ մեկին չվիրավորեց, ատելություն չհրահրեց, պարզապես խոսեց իր երկրի ապագայի մասին։ Բայց Հայաստանի ապագան շատերի համար պակաս կարևոր էր, քան հարձակումը կնոջ վրա։ Մեր հասարակության ամենամեծ մեղքը անտարբերությունն է հայրենիքի ճակատագրի հանդեպ։ Երբ երկրի վերածնունդը չի հետաքրքրում, բայց մարդու նվաստացումը հարյուրավոր կողմնակիցներ է գտնում, մենք բախվում ենք կոլեկտիվ դեգրադացիայի անդունդին։

Ավանդույթները չեն պահպանվում միայն խոսքով, այլ գործով։ Եթե Հայաստանի ապագայի քննարկումը զիջում է տեղը կանանց վիրավորանքին, մենք կորցնում ենք մեր ազգային ինքնությունը։ Իսկ վերջապես, ինչ վերաբերում է Նազենիի արտաքինին, թուլացեք և զսպեք նախանձը։ Նա գեղեցիկ է և արտաքինով, և իր խոհեմ ինտելեկտով։ Եկեք սովորենք զատել կարևորն անկարևորից, հանուն մեր ազգի հավերժության։